पट्टाम्पि विजयन् महाशयस्य कविताद्वयम्।

जीवितसाफल्यम्।

बालः        :            वर्णयुतकानि धृत्वा - मातः!

                            कुत्र च यान्ति ते बालाः।

 

माता        :             बालक! त्वं शृणु चैते - यान्ति

                            विद्यालयं बहुदूरम्।

 

बालः        :            विद्यालयमाशु गम्यं - मातः

                            योजय मां तत्र शीघ्रम्।

        

  माता      :            शैशवं नैव ते यातं - पोत

                           गन्तुं च तत्र न साध्यम्।

 

बालः        :           भ्राता मे गच्छति नित्यं - तेन

                          साकं च यामि सामोदम्।

                        संस्कृतं सम्यग् मे पाठ्यं - मम

                         जीवितसाफल्यमेतत्।।

 

                         मात्रा तु बालकं सम्यग् - दीर्घ-

                        माश्लिष्य चुम्बनं दत्तम्।

 

 

काकस्य कौशलम्।

बालाः       :        काक काक कुत आयासि

                       प्रातः मामक गृहसविधम्?

       

 काकः     :       दूराद्दूराद् मामकनीडात्

                      साधुजनोयं सम्प्राप्तः।

 

बालाः       :       रोदिति किं वा तावक पुत्रो

                       मातृवियुक्तस्तव नीडे?

 

काकः        :       पोतद्वयमपि मामक नीडे

                       वसति समं बहुकलहेन।

                       हस्ते किं ते पर्पटगन्धः

                       नासाद्वारं प्रविशति मे।।

 

बालाः        :      खादितमर्धं मोदकमेतत्

                       पश्यतु मधुरं गुडभरितम्।

                       तत्क्षणमेव चतुरेणैतत्

                       मुषितं मोदकमतिशीघ्रम्।।

Wed, 04 Sep 2013 11:03:12 CDT